De race

Nee, niet de zoveelste verwachtingsvolle race van Max Verstappen. Ook niet te snelle auto’s in de stad en omliggende platteland. Nee, de race van sommige oudjes op hun scootmobiels!

In winkels zie ik ze doorgaans nog wel zorgvuldig hun bochten kiezen, maar op de markt moet je doorgaans al voorzichtiger zijn. Ook daar gaan ze soms, alsof ze een vlag hebben gezien, heel langzaam of moet je op tijd aan de kant springen omdat er een race gaande lijkt.

In de binnenstad versterkt zich dat. Dwars tussen auto's, fietsers en wandelaars door racen sommige oudjes, alsof er alleen maar vol gas op dat ding zit. Ik heb bewondering voor al die andere verkeersdeelnemers die zich moeiteloos aanpassen. Afgelopen week nog zag ik iemand voorbij racen als in een Flodder film met een op hol geslagen opa. En het ging goed!

Ik vroeg mijn moeder hoe zij dat deed met haar nieuwe scootmobiel. Een auto of een bromfiets had ze immers nooit gehad. Ze kreeg haar scootmobiel en dat was een uitkomst! Ze kreeg een korte instructie en was daarna weer mobiel. Nu was mijn moeder, het was tenslotte mijn moeder, niet roekeloos. Integendeel: Ze bewoog zich zo voort dat mijn vader, eerst nog op de fiets en later lopend, haar kon bijhouden. Ze had een natuurlijke snelheidsbegrenzer.

Maar, terug naar de stad, zie ik toch regelmatig mensen rijden zonder snelheidsbegrenzer, valhelm of veiligheidsgordel. De spiegels lijken niet te doen waarvoor ze bedoeld zijn, links of rechts voorrang betekent soms dat rechtdoorgaand verkeer ook op kruispunten voorgaat. De voetgangersoversteekplaatsen worden even gemakkelijk scootmobiel oversteekplaatsen.

Ik heb waardering voor de manier waarop mensen daarop anticiperen. Nooit hoor ik andere verkeersdeelnemers schelden of anderszins onwelvallig reageren. Bij mij zouden ze dat vast doen, maar ik rijd (nog) geen scootmobiel. Er is begrip voor de racers onder de ouderen: Het is hun kennelijk gegund.

Zij die zich op hoge leeftijd sneller op eigen kracht voortbewegen dan ooit hebben kennelijk krediet. Terwijl ik op het terras zit bij "de Waag" zie ik in korte tijd drie snelheidsduivels voorbij vliegen. Met andere terrasgangers wanen wij ons op de eretribune van de Grand Prix. Vrijwel alle hoofden bewegen mee van links naar rechts. Er is nog net geen applaus, maar reacties zijn er wel: "Moet je die zien…". "Die moet zeker nog melken...".

Alsof het om Max Verstappen gaat: Niks risico's. Niks gevaar. Wat mooi eigenlijk dat dit kan. We verbazen ons, maar zijn er ook trots op. Trots dat we mensen, die zonder scootmobiel de deur nauwelijks uit zouden komen, die alleen bij windkracht negen de wind door hun haren zouden voelen, hun de snelheid gunnen in "hun race".

En hoe ouder je wordt, hoe belangrijker snelheid misschien wel is...


Geschreven op 16. mei 2017 door Jan Waterlander

Heeft u een mooi verhaal? Stuur dan uw verhaal in voor ons gastblog; een podium voor iedereen! Een verhaal insturen kan via onze contactpagina en via ons e-mailadres; info@50plus.frl