Volbracht leven

Ik heb eerder geworsteld met dit onderwerp en blijf dat doen. Mogen mensen zelf beslissen over hun levenseinde? En zo ja, onder welke omstandigheden en voorwaarden? Ik schreef er nooit eerder over. Het is een te gevoelig onderwerp.  

Er kan veel over worden gezegd en dat gebeurt ook. Politiek gaat over veel belangrijke zaken. Politieke partijen denken ook dat zij dat doen. Veel belangrijke zaken! Maar een onderwerp zoals levensbeëindiging is dat een politiek vraagstuk?  

Het aantal zelfdodingen stijgt aanzienlijk. De afwegingen van degene die zijn of haar leven wil beëindigen of een poging daartoe doet onttrekt zich aan de politiek. De mensonwaardige omstandigheden voor de betrokkene en niet alleen de naasten, ook. Is dit een vraagstuk van vergelijkbare orde als alle andere politieke vraagstukken? Hoe ethisch georiënteerd is de politiek? Politiek met haar eigen ethische dynamiek...  

Ik kan me voorstellen dat er wetten nodig zijn. En wetten worden door de politiek geregeld. Er zijn besluiten van de Tweede en Eerste Kamer voor nodig. Een lange weg. Een wet biedt ruimte en schept beperkingen.  

Nu volg ik regelmatig discussies in de Tweede en Eerste Kamer en kan me in heel veel onderwerpen goed verplaatsen . Ook in de weg die gevolgd wordt en de verschillende politieke afwegingen. Maar als het gaat om levensbeëindiging in een situatie van “een volbracht leven” dan vind ik dat toch van een andere orde. Nog afgezien van de manier waarop erover wordt gesproken.  

Stel dat ik ooit in de situatie zou komen hierover een besluit te nemen. Een besluit over mijn eigen leven. Zou ik dan "de politiek" dankbaar zijn voor haar stellingname? Of juist niet? Als het er echt op aankomt zal ik me niet laten leiden door politieke besluitvorming. Eigenlijk moet er iets anders zijn voor dit vraagstuk en vergelijkbare vraagstukken. Levensbeëindiging en opvattingen over een volbracht leven zijn van een andere orde en dat geldt in mijn beleving voor meer onderwerpen.  

Regelmatig lees ik in kranten interessante opvattingen met betrekking tot genetica. Veel ethische aspecten hangen daarmee samen. Wat is goed en wat niet? Wat moet mogen en wat niet? Wie beslist daarover? De Tweede en Eerste Kamer en dus de politieke partijen? Maar wie beslissen er dan en op grond waarvan?  

Als iemand vindt dat sprake is van een volbracht leven en een einde wil maken aan zijn leven is dat dan afhankelijk van wetgeving? Kennelijk wel, want de wet bepaalt wat wel en niet mag, wat strafbaar is en wat niet.  

Nu vind ik me zelf niet gelovig, althans niet kerkelijk, en ook niet liberaal zoals dat wordt vermarkt. Toch zegt iets in mij dat anderen niet moeten willen gaan over leven en dood. Niet als het gaat over jouw leven en jouw dood. Daar ga jij over, bijgestaan door en met je naasten. En dat moet, als jij vindt dat het tijd is, zuiver en legaal kunnen op een menswaardige manier.

50PLUS heeft daarover een helder standpunt. En al zou het geen politieke, maar persoonlijke zaak zijn, dan er is wel wetgeving nodig om er voor te zorgen dat die persoonlijke emotionele zaak, legaal, zorgvuldig en naar eigen behoefte kan worden ingevuld.

Ik denk niet van de eventuele mogelijkheid gebruik te willen maken. Maar mocht ik dat wel doen dan wil ik dat niet afhankelijk laten zijn van wat welke politieke partij dan ook in welke meerderheid dan ook daarvan vindt. Daarvoor is, bij gebrek aan iets anders, een politiek besluit nodig. Hoe onpolitiek dit onderwerp voor mij ook aanvoelt.

 


Geschreven op 02. november 2016 door Jan Waterlander

Heeft u een mooi verhaal? Stuur dan uw verhaal in voor ons gastblog; een podium voor iedereen! Een verhaal insturen kan via onze contactpagina en via ons e-mailadres; info@50plus.frl