Drijfvermogen

Een gevolg van steeds groter wordende organisaties en instellingen is dat de afstand tussen de top van de organisatie en de klant/gebruiker steeds groter wordt. Zelf zat ik op een school met maar 1 klas per jaar en soms bij wijze van uitzondering 2. De klassen waren groter, maar de school niet. De directeur van de school heette hoofd en was een soort meewerkend voorman. Hij wist precies wat er speelde en kende alle leerlingen (en niet alleen bij naam).

Het verzorgingshuis waarin mijn grootmoeder op haar oude dag verbleef was sober maar kleinschalig.
Als ik op bezoek kwam herkenden ze mij en zelfs de directrice maakte zo nu en dan een praatje met me. Zij kon het daarover dan ook hebben met mijn grootmoeder, want die sprak ze regelmatig.
De kleinschaligheid van toen heeft plaats gemaakt voor grootschaligheid. Er liggen begrijpelijke criteria aan ten grondslag.

Het heeft te maken met bedrijfsvoering, status, kennis en misschien wel inkomen van de leiding. Immers: groter heeft meer aanzien en mag dus beter verdienen.

Met het groter worden van organisaties komen ook andere mensen bovendrijven. Ik schrijf met opzet " bovendrijven", omdat dikwijls het drijfvermogen een belangrijk criterium lijkt te zijn. Degene die leiding geeft aan grote instellingen loopt de kans te ontberen waar het echt om zou moeten gaan: aanvoelen van mensen, zorg voor kwalitatief goede dienstverlening, en dicht bij de mensen staan.
Drijfvermogen is voor veel bestuurders en directeuren een kerncompetentie geworden. De organisatie of instelling is doel geworden en geen middel...........

Ik ken van die mensen, die in en met hun instelling groot zijn geworden. Niet als goede bestuurder, of als goede directeur, maar vanwege een politiek aandoend drijfvermogen.
Daarin gaat het om persoonlijke profilering, op afstand houden van concurrenten, handig omgaan met macht en invloed. Ik zal daarop nu niet dieper in gaan, maar het gaat om andere dingen dan waarover het zou moeten gaan.

De leidinggevende in de zorg waarbij de zorg centraal staat verdwijnt. De bestuursvoorzitter van een onderwijs instelling die hart heeft voor het onderwijs verliest het dikwijls van bedrijfsvoerders, strategen en mensen, die vooral zichzelf goed weten te positioneren.

Ik zal daarvan ook wel niet helemaal vrij zijn, maar bewaak dit wel. Voor mezelf en voor anderen.
Drijfvermogen? Prima, maar dan niet met de kenmerken van piepschuim in een bak olie!


Geschreven op 22. oktober 2015 door Jan Waterlander

Heeft u een mooi verhaal? Stuur dan uw verhaal in voor ons gastblog; een podium voor iedereen! Een verhaal insturen kan via onze contactpagina en via ons e-mailadres; info@50plus.frl