Roodkapje-syndroom

Na berichten in de krant over verscheurde schapen lag het in de lijn der verwachting dat een inhoudelijk vrij voorspelbaar debat zou losbarsten tussen voor- en tegenstanders over de al dan niet gewenste terugkeer van de wolf in Friesland en het inperken van zijn bewegingsvrijheid.

Gevoed door een mengeling aan feiten, meningen en emoties gingen VVD en PVV de strijd aan met de wolf in Friesland door het indienen van een motie vreemd aan de orde van de dag. Een ruime meerderheid weigerde echter mee te huilen met de wolven in het bos. Vooral de beeldvorming van de grote boze wolf die alle schapen in Friesland gaat verslinden en het eerste kind slechts een kwestie van tijd is, vond men verontrustend.

Statenlid Waterlander (50PLUS) stelde niet bang te zijn voor de boze wolf en kwalificeerde de angst voor wolven met een tussen de oren zittend "Roodkapje-syndroom". De meest recent gedode wolf in Nederland dateert uit 1881. Wolven zoeken het contact met mensen niet op en het risico op een aanval wordt in vakliteratuur beschreven als ‘very, very low’. De kans om in wolvengebied verscheurd te worden door je eigen Golden Retriever of die van iemand anders is aanmerkelijk groter...

De tolerantie van wolven voor mensen is net als vroeger niet altijd wederkerig, maar juridisch bezien is het aan wolf om te bepalen of hij Nederland ziet zitten, en niet andersom. De wolf heeft laten zien zich aan te kunnen passen aan de mens zolang de mens hetzelfde doet. In essentie is dat nu precies wat het natuurbeschermingsrecht vraagt.